AKLIMATYZACJA  DZIECKA  SIEDMIOLETNIEGO W  SZKOLE

WSKAŹNIKI  DOJRZAŁOŚCI  SZKOLNEJ  DZIECI  -  SFERA  SPOŁECZNO – MORALNA

GOTOWOŚĆ DO ZACHOWAŃ PROSPOŁECZNYCH -

zachowań ukierunkowanych celami pozaosobistymi.

Gotowość tą tworzą następujące cechy – właściwości psychiczne jednostki:

-  zdolność do dostrzegania wymagań i oczekiwań społecznych, do zauważania problemów moralnych w różnych sytuacjach,

-  skłonność do angażowania się w rozwiązywanie tych problemów,

-  umiejętność programowania czynności prowadzących do rozwiązania tych problemów, zaspokojenia czyichś oczekiwań, czy spełnienia wymagań społecznych.

GOTOWOŚĆ  DO  ŻYCZLIWEGO  ZACHOWANIA  SIĘ  WOBEC  INNYCH  OSÓB –

    Są to zachowania, które zorganizowane są w ten sposób, aby inna osoba osiągnęła korzyści, podczas gdy podmiot poświęca dobro osobiste i ponosi pewne koszty – poświęca czas i wysiłek.

·        Dzieci nie mają problemów z odczytaniem potrzeb i oczekiwań innych osób, są gotowe zaspokoić je własnym kosztem, np. pożyczy klej jeśli kolega zapomniał.

·   Dzieci chętniej pomagają i są bardziej życzliwe w stosunku do młodszych lub rówieśników, jednak zależy to od kosztów jakie muszą ponieść i od atrakcyjności obiektów, jeżeli koszty niewielkie i obiekt niezbyt atrakcyjny to chętnie pomagają.

Pożyczenie kleju – koszt niewielki, mało wysiłku, strat.

Klej nie jest rzeczą atrakcyjną, trudną do nabycia, drogą.

·        Uczęszczanie dzieci do przedszkola wpływa pozytywnie na rozwój gotowości do zachowań życzliwych.

·   Zachęcać dzieci w domu do zaspokajania potrzeb rodziców – przypilnuj rodzeństwo, posprzątaj.

GOTOWOŚĆ  DO  WSPÓŁPRACY  I  WSPÓŁDZIAŁANIA  Z  KOLEGAMI –

to wykonywanie takich czynności aby podmiot i partner odnosili korzyści i nie ponosili strat. Wymagana jest od dziecka umiejętność uczestniczenia w zajęciach zespołowych, wykonywania poleceń, liczenia się z partnerami, podporządkowanie się im.

 ·        Należy właściwie zorganizować pracę dziecka.

·        Dokonać podziału ról.

 POCZUCIE  POWINNOŚCI  W  ZAKRESIE  NORM  POSZANOWANIA  MIENIA  INDYWIDUALNEGO  I  SPOŁECZNEGO – to:

Ø     obowiązek troszczenia się o mienie indywidualne i społeczne,

Ø     chronienie go przed zniszczeniem,

Ø     racjonalne użytkowanie go,

Ø     usuwanie szkód,

Ø     reagowanie na niezgodne z wymaganiami społecznymi postępowanie innych osób.

Dzieci zdają sobie sprawę z konieczności poszanowania mienia indywidualnego i społecznego, jednak nie zawsze pamiętają o tym w praktyce życia codziennego.

Sytuacje, w których znana jest osoba winna, wyzwalają u dzieci reakcje agresywne w stosunku do sprawcy.

DOSTRZEGANIE  I  ROZWIĄZYWANIE  PROBLEMÓW  ZWIĄZANYCH  Z  NORMĄ  NIEPRZYWŁASZCZANIA

·              Dzieci nie dostrzegają problemów związanych z przywłaszczaniem rzeczy będącej        własnością koleżanki.

·              Informują dorosłych jeśli zauważyli, że zrobił to ktoś inny.

·              Rzadko zwracają bezpośrednio i kulturalnie uwagę koledze niewłaściwie zachowującemu się.

        GOTOWOŚĆ  DO  SAMODZIELNEGO  POKONYWANIA  TRUDNOŚCI  ŻYCIOWYCH –to:

Ø     zaradność w zakresie samoobsługi,

Ø     radzenie sobie w prostych sytuacjach codziennych,

Ø     umiejętność poruszania się w znanym sobie otoczeniu,

Ø     sprawne funkcjonowanie w różnych okolicznościach.

 ·              W większości przypadków dzieci szukają różnych sposobów poradzenia sobie z trudnościami, szukają oparcia i pomocy innych osób; proszą dorosłych żeby przygotowali śniadanie, ubrali, umyli, pomogli w sprzątaniu swojego pokoju.

·              Samodzielności dzieci sprzyja środowisko wiejskie, są one bardziej aktywne w samodzielnym pokonywaniu trudności. 

Zdecydowany wpływ na właściwy rozwój w/w zachowań dzieci ma właściwe oddziaływanie środowiska wychowawczego, zwłaszcza osób dorosłych. Prezentują one dzieciom niewłaściwe wzory postępowania, nie dbają o zgodność swoich słów z czynami, ograniczają się do nakazów, zakazów i kar.

SPOSOBY  ZACHĘCANIA  DZIECI  DO  ZACHOWAŃ  PROSPOŁECZNYCH

   ŻYCZLIWE  ZACHOWANIE  SIĘ  WOBEC  INNYCH

 „ bo on był smutny”

„ bo jest koleżeński, dobry, grzeczny”

„ ta książka jest dla wszystkich”

„ trzeba innym pomagać”

           WSPÓŁDZIAŁANIE  Z  KOLEGAMI

„ bo im ciężko”

„ bo się zmęczą”

„ bo zrobimy wtedy to szybciej i lepiej”

„ bo wszyscy powinni pracować”

  POSZANOWANIE  MIENIA  INDYWIDUALNEGO  I  SPOŁECZNEGO

       „ bo pani by się gniewała”

„ bo dzieci nie miałyby się czym bawić”

„ bo ludzie nie będą mieli gdzie usiąść”

„ bo nie wolno niszczyć”

„ bo nie można zniszczonej książki oddać koleżance”

  NIEPRZYWŁASZCZANIE

„ bo nie wolno brać bez pozwolenia”

„ bo zawsze trzeba pytać”

„ bo koleżanka by płakała”

„bo nie wystarczy dla innych, wszystkich”

 SAMODZIELNE  POKONYWANIE  TRUDNOŚCI  ŻYCIOWYCH

        „bo nie ma mamy”

 „bo spóźnimy się”

„bo wszyscy czekają”

„zrób mamie niespodziankę”

ŹRÓDŁA  WIĘZI,  RÓŻNIC  I  NIECHĘCI  W  KLASIE

         Więzi:

·        pomoc w nauce

·        bycie z sobą od początku szkoły,

·        wspólne siedzenie w ławce,

·        wycieczki,

·        życie pozaszkolne,

·        konflikty z kimś spoza klasy – nauczycielem, innym uczniem,

·        zainteresowania.

         Różnice:

·        cechy charakteru,

·        sposób ubierania się,

·        sposób zachowania, bycia,

·        warunki materialne,

·        faworyzowanie niektórych uczniów przez nauczycieli,

·        stosunek do szkoły, lekcji – jedni chcą uciekać, inni nie, wyniki nauczania,

·        wynoszenie się, pogardliwe traktowanie kolegów,

·        powodzenie u kolegów,

·        niekonsekwentne stosowanie nagród i kar przez nauczycieli wobec podobnych   

       zachowań uczniów.

Niechęci, kłótnie mają charakter krótkotrwały, pojawiają się ostre spięcia, po których wszystko wraca do normy.

CZY  POMAGAĆ  DZIECKU  W  ODRABIANIU  ZADAŃ  DOMOWYCH ?

v    Jest to nowość – dziecko potrzebuje wskazówek.

v    Pomaganie to nie wykonywanie pracy za dziecko.

v    Zaproponować pomoc w razie kłopotów.

v    Sprawdzić jak odrobiło zadanie, pochwalić.

v    Usiąść obok i poprosić aby dziecko powiedziało co jest zadane.

v    Nauczyć dziecko systematyczności.

v    Pomagać to nie znaczy wykonywać za dziecko.

v    Nie nadużywać pomocy, żeby dziecko nie przyzwyczaiło się do tzw. „chodzenia na łatwiznę”.

CO  ZROBIĆ  ABY  DZIECKO  OSIĄGAŁO  JAK  NAJLEPSZE  POSTĘPY  W  NAUCE ?

v    Włączać w codzienne zajęcia.

v    Prowadzić rozmowy na wyższym poziomie.

v    W sklepie niech odczytuje napisy i etykiety / skąd pochodzą te produkty /.

v    Dużo rozmawiać.

v    Wspólnie spędzać czas wolny, proponując różne oferty kulturalne.

v    Zachęcać do korzystania z biblioteki.

v    Wspólnie czytać i opowiadać.

v    Ćwiczyć pisanie, wzbogacać słownictwo, zwracać uwagę na estetykę.

v    Rozbudzać zainteresowania.

KILKA WAŻNIEJSZYCH ZALECEŃ DLA RODZICÓW:

-         Drugie śniadanie + owoc / nie na słodko, z nutellą i ogórkami z octu lub kiszonymi/

-         Rano wypić w domu coś ciepłego

-         Bielizna dla dzieci, które mają problem z utrzymywaniem moczu

-         Kupować tenisówki z gumowymi spodami

-         W woreczku strój gimnastyczny

-         Nie nosić zbędnych rzeczy w plecaku

-         Śniadanie w chlebakach

-         Zwracać uwagę na wszawicę

-         Nie przeciągać momentu nocnego spoczynku

      LITERATURA:

A.   Janowski, R. Stachyra „Prestiż ucznia wśród rówieśników”

S. Guz „Rozwój i kształtowanie osobowości dzieci w okresie wczesnoszkolnym”

                  „Jak pomóc dziecku w nauce”

E. Kuś „Odrabianie lekcji – pomagać czy nie ?” w „Claudia”